Vakantie-voedsel

Ons plan is om dit jaar, of volgend jaar, een trektocht te gaan maken in bijv. Scandinavië. Omdat het dan onmogelijk is om veel eten mee te nemen, en we toch iets zullen moeten eten, ben ik me al een beetje aan het voorbereiden. Zo heb ik laatst een droog-machine gekocht. Het voordeel van voedsel drogen is dat het langer houdbaar blijft (bacteriën hebben vocht nodig) en dat het een stuk lichter is dan vers eten, waardoor je er veel meer van kunt meenemen. Dat astronautenvoer (zo noemen vriendlief en ik het) wat je in outdoorwinkels kunt kopen is feitelijk ook gewoon gedroogd voedsel. Ik heb dus, na een paar gedroogde appels, mandarijnen, kiwi’s en een banaan, een experiment gedaan. Met een restje van een echt gerecht.

Herinneren jullie je de kip tikka masala nog? Daar was ik heel blij van geworden, maar we hadden wel een beetje te veel gemaakt. Het restje heb ik gedroogd. Na een dag drogen op bakpapier ziet het er dan vervolgens zo uit:Image

Dit was ongeveer 200 gram kip, rijst en saus. Het is gereduceerd tot 50 gram. Het eerste doel, een stuk lichter om te vervoeren, is dus al gelukt. Ik heb het vervolgens in een plastic bakje gedaan, en het heeft ongeveer twee weken op tafel gestaan. Dus niet in de koelkast ofzo, gewoon op de keukentafel.

En toen kwam vandaag de laatste dag van het experiment. We waren naar de apenheul geweest (erg leuk!), het was warm, en we hadden compleet geen zin om te koken. Op tafel kwam ik toen het bakje gedroogde kip tikka masala tegen. Tel één en één bij elkaar op, en je weet het resultaat.

Ik heb de waterkoker gepakt (we zitten immers nog niet in de Zweedse bossen, daar zou ik water pakken uit een beekje, in mijn campingpannetje doen en mijn houtvuurtje aansteken), deze gevuld met kraanwater (heel saai, ik weet het) en het kokende water op het gedroogde voedsel gegoten. Dit laten weken gaf toch nog niet het gewenste resultaat (het was vrij hard), dus heb ik het toch maar in een pannetje gedaan en even door laten koken. Nog een keer geproefd, het werd al beter. Uiteindelijk heeft het zo’n tien minuten geweekt/gekookt; het koken was ook enigszins voorzorgsmaatregel om eventuele bacteriën die er in twee weken ingekropen waren te doden. Tot zover mijn vertrouwen in deze methode…

Goed, zo zag het eruit na tien minuten koken:

Image

Het ziet er echt uit als een prutje. Ik weet het. Maar het belangrijkste: het smaakte wel. Het smaakte bijna precies naar de kip tika massala van twee weken geleden. De kip was iets taaier, de rijst was in kleinere stukjes gebroken, en de twee sauzen zaten door elkaar heen, maar het was echt een groot succes. Ik heb enkel wat zout en peper toegevoegd, door het toevoegen van water wordt het allemaal wat flauw. Ik denk dat als ik voortaan na het drogen, voor het bewaren, extra zout/peper toevoeg, dit het probleem volledig verhelpt.

Op zo’n trektocht zou ik hier heel blij van worden! Het smaakt prima, niet naar vers eten, maar wel naar lekker eten. Bovendien is het voordeel van zo’n droogmachine dat je zelf kunt bepalen wat je eet. Je bent niet gelimiteerd tot het aanbod astronautenvoer. Nog een voordeel: de hoeveelheid conserveringsmiddelen, kleurstoffen en andere (wellicht ongewenste) stofjes is natuurlijk een stuk kleiner als je zelf kookt en droogt.

Ik ga dus zeker vaker iets proberen te drogen. Nog een tip: gedroogde appeltjes. Dit lukt ook op de kachel, zoals ik bij mijn ouders thuis heb uitgeprobeerd.

Nog een laatste tip dan. Wil je zelf eten gaan drogen, kijk dan eens op deze site: http://www.backpackingchef.com/
Deze man heeft geniale recepten, tips en ideeën wat betreft gedroogd voedsel. Have fun!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s